وداع با گابو و مرسدس نوشتۀ رودریگو گارسیا، فرزند گابریل گارسیا مارکز، اثری است شخصی و در عین حال ادبی که به روزهای پایانی زندگی یکی از مهم‌ترین نویسندگان قرن بیستم و همسرش می‌پردازد. این کتاب نه یک زندگی‌نامۀ کامل است نه روایتی داستانی به معنای کلاسیک، بلکه نوعی مواجهۀ آرام و صادقانه با فقدان، حافظه و پایان است؛ روایتی از درون خانواده، از زاویۀ دیدی که کمتر در مورد چهره‌های بزرگ ادبی دیده می‌شود.
رودریگو گارسیا، که خود فیلم‌ساز و نویسنده‌ای شناخته‌شده است، با زبانی ساده، کنترل‌شده و بدون اغراق احساسی، لحظات آخر زندگی پدر و مادرش را ثبت می‌کند. تمرکز کتاب بر جزئیات کوچک، سکوت‌ها، و تغییرات تدریجی است؛ چیزهایی که به‌جای خلق درام، نوعی واقعیت خام و انسانی را منتقل می‌کنند. این اثر بیش از آنکه دربارۀ شهرت یا میراث ادبی مارکز باشد، دربارۀ رابطه، زوال، و نحوۀ مواجهۀ انسان با پایانِ اجتناب‌ناپذیر است.
در پس‌زمینۀ این روایت، سایۀ گابریل گارسیا مارکز حضور دارد، اما نه به‌عنوان اسطوره‌ای ادبی، بلکه به‌عنوان پدری که آرام‌آرام از زندگی فاصله می‌گیرد. همین نگاه، کتاب را از بسیاری آثار مشابه متمایز می‌کند. وداع با گابو و مرسدس برای کسانی مناسب است که به متون شخصی، تأملی و صادقانه دربارۀ زندگی و مرگ علاقه دارند؛ کتابی که با کمترین کلمات، بیشترین تأثیر را می‌گذارد، بدون آنکه به روایت‌های اغراق‌آمیز یا احساسات‌گرایی متوسل شود.